زودرنجی کودک


زودرنجی و حساسیت فوق العاده
حساسیت مبرم کودک به تایید اجتماعی از سوی افراد مختلف بویژه والدین ، همسالان و معلمان زودرنجی را در او پدید می آورد. زودرنجی از مشکلات رفتاری رایج بین کودکان مخصوصا در سنین دبستان است.  روان شناسان نقطه اوج حساسیت پسران را سن 11 سالگی و دختران را تا دوره بلوغ می دانند.

زودرنجی کودک تا حدودی مربوط به تمایل زیاد کودک به پذیرش اجتماعی است .گرایشی که او را شدیدا در معرض نگرش های بزرگسالان و اعضای گروه همسن خود قرار می‌دهد. در نتیجه می توان گفت که زودرنج نبودن ارتباط مستقیم دارد با اعتماد به نفس داشتن. علاوه بر این زودرنجی و حساسیت شدید، شیوه ای مؤثر برای جلب موافقت و تسلیم والدین است .

کودک به زودی کشف می کند که برای رسیدن به هدف خویش دعوا و مرافعه و منفی گرایی سلاحهای نامناسبی هستند و کمتر نتایج مطلوبی به بار می آروند در حالی که زودرنجی و ابراز غم و گوشه گیری بعد از مشاهده یک پدیده نامطلوب موجب می شود والدین از این که کودک خویش را آزرده اند احساس ناراحتی کنند و در نتیجه کوشش کنند کارها را بر وفق مراد او انجام دهند. توجه به این نکته مهم پادزهر زودرنجی کودک است و بعد از مدتی باعث می شود کودکی که شرطی شده است از رفتارهای نابهنجار دست بردارد.

چگونه زودرنجی کودک خود را کاهش دهیم؟

خانم فردوسی  در کتاب «پاسخ به والدین» بیان کرده اند که:

«کودکی که زودرنج و بسیار حساس است، معمولا ارتباطاتش کم است و دوستان کمی دارد. برای از بین بردن زودرنجی و حساس بودن، باید ارتباطات او را گسترده تر سازیم. به این ترتیب که دوستان زیاد، ارتباط اجتماعی و مهارت های خیلی زیادی داشته باشد. هر چه این مهارت ها بیشتر باشد تعداد دوستان افزایش یابد و ارتباطات گسترش یابد، این حساسیت کمتر می شود. کودکانی هم که خیلی زودرنج هستند و هنگام جواب دادن به سئوالهای والدین یا دیگران گریه می کنند، در این طبقه قرار می گیرند و باید ارتباطات آنها را گسترش دهیم.»


 
کلمات کلیدی :
نظرات بییندگان :

بهترین مشاغل و خدمات شهر خود را ، در سایت نشونه پیدا کنید.

مشاهده سایت نشونه